“Muthige Vertheidigung kann jeden Schaden wieder gut machen, und wenn du fällst, so fällst du wenigstens mit Ehre. Jenes feige Nachgeben aber rettet dich nicht vom Untergange, sondern es giebt dir nur eine kurze Frist schmählicher und ehrloser Existenz, bis du von selbst abfällst, wie eine überreife Frucht.“ Fichte
Letzte Einträge »
Όταν περνάει κανείς δύσκολες στιγμές στη ζωή του, παρουσιάζει κατά το φιλόσοφο Φίχτε, τη χειρότερη δυνατή του πλευρά.
Δε διαφωvώ μαζί του(πως θα μπορούσα άλλωστε…) γιατί ως παράδειγμα μου έρχεται η διάρκεια της θητείας μου στον ελληνικό στρατό. Θα μου πει κανείς αυτό θεωρείς εσύ δύσκολη στιγμή;Μπράβο….είσαι πολύ τολμηρός! Συμφωνώ και συνεχίζω! Βλέπεις λοιπόν στο στρατό τους ανθρώπους να μεταλλάσονται, φανερώνοντας ένστικτα που μέχρι τότε πίστευες ή τελοσπάντων ήθελες να πιστεύεις πως δεν υπάρχουν. Πολύ ενδιαφέρον έχει η τεκμηρίωση του φιλόσοφου για το λόγο που οδηγεί σε αυτήν τη συμπεριφορά. Στις καλές και ξένοιαστες στιγμές της ζωής του, ο άνθρωπος σκέφτεται λιγότερο τον εαυτό του και αφήνεται περισσότερο στα ένστικτά του. Στις δύσκολες στιγμές ενδοσκοπεί, αφιερώνει χρόνο στον εαυτό του, αναζητώντας λύση για τα προβλήματά του μέσα του. Εδώ όμως εμ-φανίζεται και το μεγαλύτερο του πρόβλημα. Αυτό που βρίσκει και καλείται να αντιμετωπίσει ενδοσκοπώντας τον εαυτό του, είναι, όπως τονίζει ο γερμανός φιλόσοφος η ιδιοτέλεια. Αυτή που προσδιόριζε τη ζωή του πάντοτε….
Wer will diesen Punct |nun mit demonstrativer Gewissheit bestimmen, es auf sein Gewissen nehmen, dass er darin nicht irre, und dass die fortgehende Bildung aller ihn rechtfertigen werde, um darauf Zwang — fürs Recht — nicht für sein individuelles Urtheil zu unternehmen? Dennoch muss es auch über diese Puncte der angewendeten Rechtsurtheile eine Entscheidung geben, und Zwang dazu, der schlechthin Alle umfasst. — Beispiele: Wer soll entscheiden, ob die Freiheit der Meere die zu realisirende Aufgabe der Gegenwart sey, wofür alles Blut, Leben und Regung aufgeopfert werden müsse, oder die Heraufbildung der niederen Stände zu den höheren? — Wer Krieg oder Frieden auf jene Veranlassung hin über sich nehmen?(Fichte Staatslehre 1813)
Κοιτώ τριγύρω μου…
μα δε βλέπω…
δε βλέπω τα χρυσοκίτρινα φύλλα να καλύπτουν το βρεγμένο χώμα…
δε βλέπω την ομορφιά του φθινοπωρινού δάσους…
βλέπω, μα δε διακρίνω τίποτα…
Ουρλιάζω…
Τσιρίζω,μουγκρίζω, βγάζω περίεργες φωνές…
Δε με ακούει κανείς…
Κανείς δεν καταλαβαίνει…
Δε μπορώ να με αναγνωρίσω…
Συ(γ)γνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω…
Η αλήθεια είναι πως ακόμα ζω.
Δύσκολα τα πράγματα…
Αλλά είμαι εδώ ακόμα…
Δυσκολεύομαι λίγο στη γραφή…
Σχεδόν μου είναι αδύνατο να σκεφτώ…
Θα το προσπαθήσω για λίγο ακόμα…
Και μετά σιωπή…
Όπως πάντα…
Σιωπή…
Aus dieser Trägheit zum Guten entsteht die Angewöhnung, und der Hang, bei dem Gewohnten zu bleiben. Jeder Mensch hat seinen Schlendrian, und wird lebenslänglich gegen ihn zu kämpfen haben. Selbst die Regelmäßigkeit und Ordnung der meisten Menschen ist nichts anderes als dieser Hang zur Ruhe und zum Gewohnten. Es kostet stets Mühe, sich loszureißen, und bedarf einer steten Wachsamkeit über sich selbst, um nicht wieder in die gewohnte Trägheit zurückzufallen.
Johann Gottlieb Fichte, Sittenlehre 1812
Διδάσκω μέχρι να μου αρέσει. Μετά θα διδάσκω επειδή μου αρέσει.
